Invisible Men

Je staat heel stil achter het gordijn.

Je hoort mensen lopen, roepen, deuren worden geopend en weer dichtgedaan.

Onzichtbaar zijn, het leek het leukste dat er was.

Tot die ene dag; je hoort geen mensen lopen en er wordt niet geroepen.

Je staat al zeker dertig minuten heel stil achter het gordijn.

Langzaam begin je te beseffen: ik word niet gezocht.

 

Misschien kun je alleen onzichtbaar zijn als je wordt gezocht.

Als je niet wordt gezocht, besta je gewoon niet.

En wat als jij zoekt naar een onzichtbare, maar niemand zoekt naar jou.

Wie is er dan eigenlijk onzichtbaar?

 

Geïnspireerd door het boek Invisible man van Ralph Ellison gaat Patricia Kaersenhout op zoek naar de onzichtbare mannen uit haar leven.

Ze opent deuren en slaat ze weer dicht. En soms als ze even oog in oog lijkt te staan met haar onzichtbare man, kijkt hij dwars door haar heen.

Op de pagina’s van een oud biologieboek, waarin tekeningen staan van ingewanden, huidstructuur, haar, spijsvertering et cetera, probeert ze het onzichtbare te visualiseren;

van geest tot vlees.

In dit boek worden zowel voorkanten als achterkanten van het werk getoond; het onzichtbare zichtbaar en het zichtbare… heel stil achter het gordijn.

 

Zelf initieerde en begeleidde ik deze uitgave, deed de eindredactie en schreef bovenstaand voorwoord.

Samen met Patricia Kaersenhout (beeldend kunstenaar) en Vivienne van Leeuwen (vormgeving).